شعر در وصف روستای ایول از توابع دهستان پشتکوه بخش چهاردانگه

اینجا خانه ی من است. اینجا خانه ی توست. اینجا خانه ی ماست. باور داریم با هم بودن را. و با هم خندیدن را. در اینجا به هم خندیدن هیچ راهی ندارد. .... ما می خواهیم ایولی کوچک در این دنیای بزرگ بسازیم. ایولی دیگر. .... در هر کجا که باشیم (حتی صدها کیلومتر دورتر از وطن) اینجا می شود عشقمان، اینجا می شود ایول مان. ما هر روز در این سرای قدم می زنیم، به همدیگر سلام می دهیم، از خاطره هایمان می گوییم و با هم می خندیم. ما هیچگاه فراموش نمی کنیم که در شادی ها و غم ها شریک هم هستیم. ما باور داریم صداقتمان را. و افتخار می کنیم به اینکه یک ایولی هستیم. فارغ از هر رنگ و قومیتی.

ز ایول گویمت وصفش بده گوش
برای  دیدنش  جانا  ز  دل  کوش
نشانی را به توگویم که آن است
چو خاکش  خطه مازندران است
بود  او  تابعی  از   شهر   ساری
در   او  آب  زلالی  هست  جاری
به بخش چهاردانگه او سوار است
هوایش  نعمت  پروردگار   است
سه  فرسخ  از کیاسر دور گردد
به  کلکنار، سنور  محصور  گردد
چو صد باشد مسافت گر تو خواهی
کنی قصد سفر سمنان و ساری
نمایی  از  دو  استان عزیز است
که خود سبزو بعد آن کویر است
روی  گر  روی  قله  در  جنوبش
ببینی قدرت  حق کن  سجودش
چرا از یک طرف هست جنگل سبز
کویرش آن  طرف  باشد سر مرز
چلم کوه  از  نمایی  دور    باشد
برای  چالویی  چون  طور  باشد
نمای  دیگرش  شاهدژ  بود  نام
که باشد بر همه کوهها او   بام
کوه پشت نسوم و یور و خوچالش
قرارخانه و کلپوش،   هلی چالش
استخرسر،قله بن،سه بن،ولیکی
کوسرما، دشت مرگو  و   غلامی
همه لطف و صفایی  خاص دارند
تمام   برکتش   را   پاس   دارند
به تو گویم وصفش  از زمستان
بیاید  برف  و   بورانی   فراوان
کفن پوشد زمینش مرده بینی
که از بادش نفس در سینه بینی
بهاران  چون  رسد  آید  بنفشه
شکوفه بر درخت بلبل به سبزه
ز کوههایش روان گردد همی آب
که از گرمای خورشید برف بیتاب
غزل خوان بلبلان در باغ و بستان
به وجد آرند تو را چون خیل مستان
چو  تابستان  زه  ره  آید   برادر
هوای دلپذیرش هست  بر سر
هوای خشک و مطبوعش روان است
نوازشگر نسیم بر جسم و جان است
فراوان  چشمه ها  در کوی  و برزن
سبسبیل و شاه موزبن و سبیل بن
بود  آبش  زلال ، سرد  و  گوارا
چو دست در آن نهی خواهی تو گرما
گر حافظ می چشیدی جرعه آبی
نمی کردی ز رکناباد یادی
بیا آنجا ببین از دیده خویش
نمی گویم ز اوصافش از این بیش
خداوندا نگه دار از زوالش
بیاشامند همه آب زلالش
بنوش فیضا تو آبش را همه دم
به امیدی  که نوشی آب زم زم

شاعر :  محمدمهدی رجبی

نقل از وبلاگ مسجد نال سر